دلم برات تنگ شده...
اما من...
من میتونم این دوری رو تحمل کنم...
به فاصله ها فکر نمیکنم ...
میدونی چرا؟؟ آخه...
جای نگاهت رو نگاهم مونده...
هنوز عطر دستات رو از دستام میتونم استشمام کنم...
رد احساست روی دلم جا مونده ...
میتونم تپشهای قلبت رو بشمارم...
چشمای بیقرارت هنوزم دارن باهام حرف میزنن...
حالا چطور بگم تنهام؟؟چطور بگم تو نیستی؟؟چطور بگم با من نیستی؟؟آره!خودت میدونی...
میدونی که همیشه با منی...
میدونی که تو،توی لحظه لحظه های من جاری هستی...
آخه...تو،توی قلب منی...
آره!تو قلب من...
برای همینه که همیشه با منی...
برای همینه که حتی یه لحظه هم ازم دور نیستی...
برای همینه که میتونم دوریت رو تحمل کنم...
آخه هر وقت دلم برات تنگ میشه...
هر وقت حس میکنم دیگه طاقت ندارم...
دیگه نمیتونم تحمل کنم...
دستامو میذارم رو صورتم و یه نفس عمیق میکشم...
دستامو که بو میکنم مست میشم...
مست از عطر ت. صدای مهربونت رو میشنوم ...
و آخر همهء اینها...
به یه چیز میرسم...
به عشق و به تو...
آره...
به تو...
اونوقت دلتنگیم بر طرف میشه...
اونوقت تو رو نزدیکتر از همیشه حس میکنم...
اونوقت دیگه تنها نیستم
حالا من این تنهایی رو خیلی خیلی دوسش دارم..
به این تنهایی دل بستم...
حالا میدونم که این تنهایی خالی نیست...
پر از یاد عشقه...
پر از اشکهای گرم عاشقونه....
نوروز پیامبر مهر است که مرا وامی دارد تنها به خاطر تو دوست داشتن را یاد بگیرم.
**********
نوروز شعر بی غلطی است که پایان رویاهای ناتمام را تفسیر می کند.
*************
کارگردانی است نوروز که می گوید نور ..صدا…حرکت و من برای به دست آوردنت همه نقشهای عالم را بازی می کنم.
*****
شیشه می شکند و زندگی می گذرد.نوروز می اید تا به ما بگوید تنها محبت ماندنی است پس دوستت دارم چه شیشه باشم چه اسیر سرنوشت.
************
زندگی وزن نگاهی است که در خاطر ما می ماند.نوروز جشن نکوداشت نگاه تو ست پس نوروز بر تو فرخنده باد.
*********
با تو از خاطره ها سرشارم.جشن نوروز تو را کم دارم.سال تحویل دلم می گیرد با تو تا آخر خط بیدارم.
*******
پیام نوروز این است.دوست داشته باشید و زندگی کنید.زمان همیشه از آن شما نیست.
*****
اگر چه یادمان می رود که عشق تنها دلیل زندگی است اما خدا را شکر که نوروز هر سال این فکر را به یادمان می اورد.پس نوروزت مبارک که سالت را سرشار از عشق کند
****
باران عشق همیشه می بارد اما در نوروز قطره های باران طلایی رنگند.از خدا می خواهم که همیشه زیر این باران خیس شوی.
*********
اگر در نوروز کسی برات اس ام اس خالی فرستاد ناراحت نشو بدون انقدر دوستت داره نمی دونه چی بگه.
********
از نوروز می اموزیم که هیچ وقت کسی را نا امید نکنیم شاید امید تنها دارایی اش باشد.نوروزتان مبارک باد
مهربان من
درشکفتن جشن نوروز برایت در همه ی سال سر سبزی جاودان وشادی ،اندیشه ای پویا و ازادی و برخورداری از همه نعمتهای خدادادی ارزومندم.
*********
جشن است که نوروز به پا خاسته است.شادی و سعادت جهان آن تو باد.از هر دو جهان فقط تو را می خواهم.
***********
نوروز پاسداشت عشقهای کوچکی است که زنده مانده اند و روز تعظیم در برابر عشق های بزرگی که عظمت را کوچک می دانند.پس به تو در نوروز سلام می کنم که بزرگترین عشق این کوچکی.
*********
نوروز آیین رفاقت را نگاهبانی می کند که باور کنیم قلبهامان جای حضور دوستانمان هستند.
****
در این نوروز باستانی خیال آمدنت را به آغوش خسته می کشم .
*************
نوروز یعنی هیچ زمستانی ماندنی نیست اگر چه کوتاهترین شبش یلدا باشد
*************
تمامی لحظه هایم
پر است از
تمامی لحظه های
با تو بودن
مرور می کنم
تمامی ثانیه هایش را
و با لبخندی
می سپارمشان به خاطر
نمی دانی که
چه لذتی دارد
یادآوری این همه
خاطرات قشنگ
حرف های شیرین
چشمان خندان
آغوش گرم و محکم
و ...
و بوسه های گرم ترت
هر روز با یک سلام بیدار شدن
و شب ها با یک آرزو خوابیدن
تمامی شب
رد پای عشقت را
به دنبال دارد
و هوا
عطر قدم هایت را
به خاطرش می سپارد
تو
ای خوب همیشگی
چگونه است که
همیشه و همه جا
با منی ؟
حتی وقتی که نیستی
دستان همیشه گرمت را
حس میکنم
و میفشارمشان
مثل همیشه
تو را در قلبم جای دادم
و درش را بستم
که نه تو بگریزی
و نه
غریبه ای
به خانه دلم
سرک بکشد !
کلیدش را هم
مدت هاست
که عمدا گم کرده ام
عزیزم !
محکومی تا ابد در دلم بمانی
ای عشق جاودانی سودا
ای آسمان من
دوستت دارم
سلام دوستان سال نوتون مبارک باشه انشالله تو سال ١٣٨٩ هممون به آرزوهایی که به صلاحمونه برسیم منو از دعای خیرتون بی نصیب نذارید
بازم سال نوتون مبارک
ما همه می پنداریم که باید خدا را پیدا کنیم.اما افسوس که نمی دانیم در انتظار یافتن
او دعاهایمان را به کدامین سو روانه کنیم.سرانجام به خود می گوییم که او در همه جا
هست، در هر کجا که به تصور آید، و نایافتنی است، و بی هدف زانو می زنیم.
ــــــــ مائده های زمینی- آندره ژید ـــــــــــ
چند روزی است که عطش رهایی افکار درونم را خشکانیده اند!
دیگر، هیچ میلی به نوشیدن شراب مستانه ی شعر ندارم؛
چند روزی است آسمان دلم را هوایی غم آلود در بر گرفته است.
تمام دلخوشی من در این خلوت غم آلود ، تجسم رویاهای دست نیافتنی است
حجم آبی آسمان را یادت هست؟
در آن لحظات رویایی که من و تو، با هم، زیر این چتر آبی قدم می زدیم
ومن زنده بودم،نفس می کشیدم، یادت هست؟
چند روزی است ابری سنگین واسطه ای میان من و خورشید شده ست.
دیگر مجالی برای تفکر نیست
برای تجسم یک رویا
برای بیان احساس
دوباره همه چیز مثل روز نخست می ماند
همه ی هرآنچه هیچ بود دوباره اتفاق خواهد افتاد،
و من باز همان تنهاترینم
احساسم را از من گرفته اند
قدرت تجسم را از من سلب کرده اند؛
من بدون این دوبال چگونه زنده بمانم؟
بالهایم را به من بازگردانید،
قصد نفس کشیدن دارم
می خواهم دوباره احساس کنم
می خواهم احساسم را بیان کنم
می خواهم زنده بمانم.
-----------------------
محمد علی کوثری
نمی دانم خورشید آرزو هایمان در کدامین افق پنهان شد و دنیای عاشقانه ی ما را به دست بی رحم
تاریکی سپرد.من می روم و در ظلمات بدون عشق و آرزو به انتظار مرگ می نشینم.
حالا که عابر همیشگی شبهای تنهایی،گشته ام با کوله باری از گریه های بی صدا و پنهانی
که تنها خداوند آنها را می بیند دست های پرنیازم را به سوی او دراز می کنم
و می خواهم که سیاهی تردید را در نگاه تو بشکند و باور کنی جز تو هیچ کس را دوست نداشتم...
--------- گزیده ای از رمان اشک لیلی نوشته ی مریم دالایی --------
حرف هایی هست برای نگفتن
و ارزش عمیق هرکسی
به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد .
و کتاب هایی نیز هست برای ننوشتن
و من اکنون رسیده ام به آغاز چنین کتابی
که باید قلم را بکنم و دفتر را پاره کنم
و جلدش را به صاحبش پس دهم
و خود به کلبه ی بی در و پنجره ای بخزم
و کتابی را آغاز کنم که نباید نوشت .
دکتر علی شریعتی
خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود
و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پرید و پنجه به خالی زد
که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دسترسیدن بود
گل شکفته! خدا حافظ، اگرچه لحظة دیدارت
شروع وسوسهای در من به نام دیدن و چیدن بود
من و تو آن دو خطیم آری، موازیانِ بهناچاری
که هر دو باورمان زآغاز، به یکدگر نرسیدن بود
اگرچه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد، امّا
بهار در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بود
شراب خواستم و عمرم شرنگ ریخت به کام من
فریبکار دغلپیشه بهانهاش نشنیدن بود
چه سرنوشت غمانگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس میبافت ولی به فکر پریدن بود.
--- مرحوم منزوی ---
خستگیهایم را به کدام ستون تکیه دهم
وقتی گوشهایت پناه پنبه ها شده و
صدایت به سفری دور رفته...
دور رفته ای
فرسخ ها دورتر از نبودن...
کاش تو هم مرا
آنچنان که من تو را
می جویم
می جوییدی...
.
.
.
و من
همینجا
پشت کوهها
پشت مرزهای ضد عبور
پلک های ضد خواب
اشک های خشک شده در حسرت
انتظار میکشم
آری، پشت نگاهی پر التماس
و آرزوی خستگی ناپذیر عشق
به همراه صدای سکوت تو
منتظر می مانم
منتظر می مانم
منتظر می مانم
.
خدایا!
یاری ام ده ، تا اگر در بند دشمنان درمانده ام یا از بار خطاها رنجور و دلخسته ام ،
هراسی به خود راه ندهم که تو مرا پناهی و زیان دیدگان را خریداری.
خدایا !
مرا از لذت و سرمستی عشقی که در دل دارم رها مساز .
دستگیرم شو تا هر دم افزون شود و من مست تر...
و در پناه خودت از گزند آفت ها در امانش بدار. یاری ام ده ،
تا اگر سرخی جمال مهرویان را ندارم ، از زرد رویی عاشقان بی بهره نباشم
خدایا !
یاری ام ده ، تا از ظاهری پسندیده و درونی آشفته بپرهیزم و موهبتی عطا کن تا در
هنگامه سختی با دلی آرام نامت را بخوانم و در روزگار امن و آسایش ،از یاد تو غافل نمانم.
خدایا!
یاری ام ده ، تا در رشته گرانبهای خلقت تو ،گوهری تابناک باشم ،نه مهره ای کم بها.
خدایا!
یاری ام ده ، تا چنان خوش خوی و افتاده باشم که با مردمان به مهر درآمیزم ،
اما عزت نفسم را چنان بلند کن تا به هر خسی در نیاویزم.
خدایا!
مرا سخاوتی عطا کن تا مُهر از کیسه بردارم و بر زبان بگذارم.
خدایا !
مرا ثنا و دعایی رسا عطا کن ،که اگر به کعبه روم ،جز سنگی نیست
و اگر به مسجد آیم ،جز دیواری نیست
زین رو به آستان تو رو می آورم و بی هیچ واسطه ای با لطف بی زوال تو
دست در آغوش می شوم
خدایا!
یاری ام ده ، تا راست بگویم و عیب مجویم،حرمت پیران آزموده نگه دارم
و بر هیچ آفریده ای منت نگذارم.
خدایا !
یاری ام ده ، تا به حال خستگان نظر محبت بیفکنم ، درون فروماندگان شاد کنم،
غریبان را به مهربانی دریابم و اشک یتیمان پاک کنم.
خدایا !
به درگاهت آمده ام با دستی تهی
سوزانم ،
اما امیدوار به روزگاری بهتر ،تا با فضل خود بر این دل مجروح به شیوه خودت مرهمی بگذاری
خدایا !
دستگیرم شو تا شعاعی از خورشید مهرت بر من بتابد ،که بی نور تو،
من به چشم هیچ کس نمی آیم.
خدایا !
یاری ام ده تا چنان خالصانه عمل کنم و بی ریا که در اصل وجودم ،
بهتر از آن باشم که مردم می پندارند.
پس مرا نیتی پاک عطا کن تا از کاستی هایم آگاه باشم.
خدایا!
باران رحمتت را بر بدکاران فروببار ،چرا که تو لطف خود را بر نیکان تمام کرده ای
و آنها را در راه حق محفوظ داشته ای.
خدایا !
یاری ام ده تا دل مردمان نیازارم ،که تیغ از زخم بیرون می آید ، اما آزار در دل میماند.
خدایا!
گرچه بهشت زیبا و دلخواه است ،اما یاری ام ده تا در طلب آن نباشم .
مرا ایمانی ناب عطا کن که از سر بیم نباشد ،تا فقط از خطا باز بمانم .
و تنها از سر امید هم نباشد تا فقط طاعت تو بجا آورم.
بلکه فقط و فقط از سر عشق باشد....آمین
هر کسی حال مرا دید،تو را نفرین کرد.
هوای گریه دارد دلم نمیدانم از حسرت بگریم یا از آز،چشمان اشکبارم را می سپارم به آن بی نیاز.
**********************************************
تو هیزمی و عشق او آتش،آتش در هیزم زن و به تماشا نشین.
***********************************************
خدایا بدین شادم که در دام تو افتادم از کشته ی تو خون نیایید
از سوخته ی تو دود نیاید.کشته ی تو به کشتن شاد،و
سوخته ی تو به سوخت خشنود است.
*********************************************٨
خدایا گریخته بودم تو خواندی،ترسیده بودم بر خوان "غمین
مباش"نشاندیم،ابتدا می ترسیدم که مرا بگیری به بلای خویش
اکنون می ترسم که مرا بفریبی به عطای خویش!
*************************************************
روزی تو از روزی دیگران جداست این همه رنج بیهوده چراست؟
*************************************************
خدایا!
تا خورشید عشق تو دمید،ستارگان همه ی عشقهای دروغین
افول کردند.
************************************************
خدایا!
من از قیمت خویش آگاهم ،پس من کیستم که تو را خواهم؟
***********************************************
خدایا !
امیدم به مهر تو تمام است؛تا مهر تو در میان است،ناامیدی
حرام است.ای دیر خشم زود آشتی!پس چرا مرا در فراق
بگذاشتی؟
***********************************************
خدایا!
اگر بر دارم کنی رواست،مهجورم مکن؛اگر به دوزخم فرستی
رضاست،از خود دورم مکن.
*************************************************
اصل وصال دل است باقی همه زحمت آب و گل است.
**************************************************
خدایا!
نیستی ،همه را مصیبت است و مرا غنیمت.
***********************************************
بلا از دوست عطاست.از بلا نالیدن خطاست.
خدایا!
نه ظالمی،که گویم"زنهار"؛نه بر تو حقی دارم که گویم"ببار"
کار به دست توست،این اندوخته ی خود را از خاک بردار.
**********************************************
خدایا!
آنچه را که خود کشته ای آب ده،آنچه را که من کاشته ام بر آب
ده.
***********************************************
خدایا!
گر ابلیس آدم را بد آموزی کرد،گندم را که به آدم روزی کرد؟
************************************************
خدایا!
آتش دوری را که داشتی،پس با آتش دوزخ چه کار داشتی؟
*********************************************
از او خواه که دارد و می خواهد که بخواهی،از او مخواه که ندارد
و می ترسد که بخواهی.
*******************************************
اگر از قفس هوی رستی به حقیقت پیوستی دنیا بر خلق
پاش و زنده باش،درون کسی مخراش،و پاینده باش.
*********************************************
اگر در آیی در باز است،اگر نیایی،خدا بی نیاز است.
******************************************
اگر بر هوا پری،مگسی باشی،اگر بر روی آب روی خسی
باشی،دل به دست آر تا کسی باشی.
**********************************************
خدایا!
اگر یک بگویی ام بنده ی من!
از عرش بگذرد خنده ی من!
**********************************************
خدایا!چون بید می لرزم،مبادا که به هیچ نیرزم!
*******************************************
خدایا!
عمر خود به باد تزویر و زور و زر دادم،بر خود بیداد کردم،
خدایا!
بساز کار من،منگر به کردار من!
**********************************************
خدایا!
اقرار کرده ام به هیچ کسی خود.ای یگانه ای که از همه چیز
مقدسی!چه شود اگر مرا به فریاد رسی؟
*******************************************
خدایا!
بر سر از خجالت،گرد داریم؛
بر دل از حسرت درد داریم؛
رخ از شرم گناه ،زرد داریم.
*********************************************
خدایا!
ضعیفم خواندی،آری چنین است.محبت تو در دلم را کوبید ،
برخواستم،در را گشودم و چنگ در عشق زدم،
هر چه بادا باد!
***********************************************
یکی جویای بهشت است و یکی جویای دوست
فدای اویم که همتش همه اوست.
**********************************************
خدایا دوستت دارم.
می دانی زندگی یعنی چه؟
زندگی یعنی غرور یعنی گذر کردن بی تفاوت،یعنی خندیدن
به شکم گرسنه ای در کنار گذر خیابان،زندگی یعنی کوبیدن
در گوش پسرک کوچکی که در خیابان گوشه شلوارمان را گرفته
و برای خرید آدامسهایش التماس می کند،چهار تاش صد تومن،
تو رو خدا،زندگی یعنی ندیدن عرق بر پیشانی پدری که فرزندش
بستنی فروش کنار خیابان را با دستهای کوچکش به پدرش
نشان می دهد و او را می کشد.......بعدا می خرم.
زندگی یعنی دروغ یعنی نیزه به قرآن کردن،زندگی یعنی
یک کمربند،کمربندی که زیر شکم او گم شده است،اویی که
با خون جگرهای هزاران نفر بزرگترین مجلس عزای حسین را
بر پا کرده است،زندگی یعنی رها کردن ،یعنی گم شدن
زندگی یعنی جمع شدن در ماشین،روشن کردن سیگار برگ
و بلند کردن صدای آهنگ مایکل و گذشتن از همه این چیزها...
با سرعت.....
زندگی یعنی دل شکستن یعنی له کردن،زندگی یعنی زیر پا
گذاشتن همه چیز،زندگی یعنی خندیدن به همه آنهایی که
زیر بار سنگین زندگی له می شوند،زندگی یعنی کج شدن
کمر یک مرد،زندگی یعنی قالب زدن آجر زیر آفتاب هوای پنجاه و
پنج درجه،با دستهای کوچک پسرک هشت ساله،از ساعت
پنج صبح تا هفت شب،زندگی یعنی نگاه یک پسرک پا برهنه
از پشت سیسه های بلند یک رستوران،زندگی یعنی پدری که
به خاطر دیه برای فرزندش خود را به زیر ماشین پرت می کند
من که برای بچه هایم فایده ای ندارم بلکه کردنم برایشان سودی داشته باشد،
زندگی یعنی ماهی سی هزار تومان فقط همین،و زندگی
با همه این چیزها یعنی ساختن حسینیه ی یک میلیارد تومانی
زندگی یعنی خون بالا آوردن یک دخترک دم بخت در کنار دار قالی
و زندگی یعنی پایین کشیدن شلوار کارگر کوچولو کارگاه
شکلات سازی به خاطر یک مشت شکلاتی که برای خواهر
کوچکش از کارگاه کش رفته بود،در زیر بازارچه،جلوی همه ی
رهگذران،زندگی یعنی همین.
چه می خواهم من امشب جز که باز آیی و دستانت میان دست خود گیرم.........
چه می خواهم به جز لبخند زیبایت فرا رویم.......
چه می خواهم به جز چشمان مشکینت.......
به جز لبخند زرینت........
به جز دستان سیمینت........
بیا اینجا ببین کز دوریت اینگونه غمگینم.....
بیا مرهم بنه بر قلب سنگینم.......
با همه غروری که داشتم التماست کردم نماندی
چه ساعتهایی که کنار اتاق کز کردم و زاری کردم صدامو نشنیدی
چه شبهایی که تا صبح تو رو از خدا خواستم...... نفهمیدی
حالا دیگه اینجا آخر دنیاست،میرم جایی که تو نباشی،فکرت نباشه،جایی که من باشم و آتیش جهنم،بسوزم و دم نزنم،
بد کردی........کاشکی اینو دیگه بفهمی.........
به یاد شمع رویت همچنان پروانه می سوزم
تو رفتی من به جایت اندر این کاشانه می سوزم
گهی آیم کنار قبر تو با دیده گریان
گهی از مهربانیهای تو در خانه می سوزم
مهشید دختر عمه ی مهربانم روحت غریق رحمت باد
باز امشب چشم به آسمان دوخته ام
باز امشب گوش به صدای بال کبوتران می سپارم
تا شاید صدای بال تو را هم بشنوم
باز امشب تمام حرفها و درد و دلهایم را در قفس سینه ام محبوس کرده ام ....خیلی وقت است که دیگر به خوابم نمی آیی
خیلی وقت است که شبانگاهانگلهای بالش من رنگ اشک به
خود می گیرن ،رفتی،خیلی زود،بدون هیچ خبری،
تنها یادگار من از تو نقش غروبی است که تو را با خودش برد
باغ زندگیم خزان شد ،اشک چشمام خشک شد،سکوتم
رنگ بغض گرفت،تو رفتی،خیلی زود،من با حسرت به پروازت
خیره شدم،تو رفتی و دستام سرد شد،دنیای من تیره و تار شد،
آخرین خیال نگاهت را در قلبم به یادگار دارم ،خوشحالم که
لبخند می زنی،بیا و ببین که امشب برایت معجر سیاه سر کرده ام
بیا و ببین که قلب من برای دیدنت پرپر میزند،بیا و ببین که غم
ندیدن تو چه به سرم آورده،بیا و ببین که دیگر هیچ ستاره ای به
به من لبخند نمی زند،بیا و ببین که خیلی وقته دلتنگ چشماتم
بیا و ببین که با رفتنت همه چیمو باختم
بیا و ببین که چه جوری خرد شدم.
ای آسمان باور مکن کین پیکر محزون منم
من نیستم،من نیستم
رفت عمر من از دست من
یک عمر مست و پست من
یک عمر با بخت بدش بگریستم بگریستم
زیر درخت انار نشست،درخت انار عاشق شد گل داد سرخ
سرخ گلها انار شد،داغ داغ،هر اناری هزارتا دانه داشت،دانه ها
عاشق بودند دانه ها توی انار جا نمی شدند انار ترک برداشت
خون انار روی دست لیلی چکید لیلی انار ترک خورده را از شاخه
چید مجنون به لیلی اش رسید ،خدا گفت:راز رسیدن فقط همین
بود کافیست انار دلت ترک بخورد.
سهراب:گفتی چشمها را باید شست،شستم ولی.......
گفتی جور دیگر باید دید!دیدم ولی............
گفتی زیر باران باید رفت!رفتم ولی.............
اون نه چشمهای خیس و شسته ام را نه نگاه دیگرم را هیچکدام را ندید فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت:دیوانه ی باران زده
زانوهامو بغل کرده بودم و نشسته بودم.دیدم یه سایه افتاد روم
سرم بالا آوردم،
نگاه کرد تو چشمام از خجالت آب شدم
تمام صورتم را عرق شرمندگی پر کرد
گفت:تنهایی؟
گفتم:آره
گفت:دوستات کوشن؟
گفتم:همشون گذاشتند رفتند
گفت:تو که می گفتی بهترین هستی
گفتم:اشتباه کردم
گفت:منو واسه اونا تنها گذاشتی؟
گفتم:نه
گفت:اگه نه،پس چرا یاد من نبودی؟
گفتم:بودم
گفت:اگه بودی پس چرا اسممو نبردی؟
گفتم:بردم همین الان بردم
گفت:آره الان که تنهایی ،وقت سختی
گر گرفتم سرمو انداختم پایین
گفتم:آره
گفتم:تو رفاقتت کم آوردم منو ببخش
گفتی :ببخشم؟
گفتم:اینقدر ناراحتی که منو نمی بخشی؟ حق داری
گفت:نه ازت ناراحت نبودم!چیو باید می بخشیدم؟
تو عزیز ترینی واسم تو تنهام گذاشتی اما تنهات نذاشته بودمو نمی ذارم
گفتم:فقط شرمندتم
گفت:حالا چرا تنها نشستی؟
گفتم:آخه تنها
گفت:پس من چی رفیق؟
من که گفتم فقط کافیه صدام بزنی تا بیام پیشت
من که گفتم داری منو بخاطر کسایی تنها میذاری که تنهات میذارن
اما هر وقت تنها شدی غصه نخور فقط کافیه صدام بزنی
من همیشه دوست دارم حتی اگه تنهام بذاری
همیشه مواظبت بودم
دیگه طاقت نیاوردم،گفتم دوست دارم،گفتم دستمو رها نکن که تو خودم گم بشم
گفتم:دوستت دارم
تو بهترین رفیق منی
یک کلام خدا تو بهترینی
خداوندا نمی دانم،
درین دنیای وانفسا
کدامین تکیه گه را تکیه گاه خویشتن سازم!
نمی دانم!
نمیدانم خداوندا!
درین وادی که عالم سر خوش است و دل خوش است و جای خوش دارد
کدامین حالت و حال دل آدم نصیب خویشتن سازم!!!
نمی دانم خداوندا!!!
به جان لاله های پاک و والایت نمی دانم
دگر سیرم خداندا
دگر گیجم خداوندا
خداوندا تو راهم ده
پناهم ده
امیدم ده خداوندا
که دیگر نا امیدم من
و می دانم که نومیدی ز درگاهت
گناهی بس ستمبار است
ولیکن من نمی دانم
دگر پایان پایانم
همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد
و می دانم
چرا پنهان کنم در دل؟
چرا با کس نمی گویم؟
چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟
همه یاران به فکر خویش و در خویشدند
گهی پشت و گهی پیشند
ولی در انزوای این دل تنها
چرا یاری ندارم من؟
که دردم را فرو ریزد
دگر هنگامه ی ترکیدن این درد پنهان است
خداوندا نمی دانم
نمی دانم
و نتوانم به کس گویم
فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی
بسی من خون دل دارم
دلی بی آب و گل دارم
به پوچی ها رسیدم من
به بی دردی رسیدم من
به این دوران نامردی رسیدم من
نمی دانم
نمی گویم
نمی جویم
نمی پرسم
نمی گویند
نمی جویند
جوابی را نمی دانم
سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند
چرا من غرق در هیچم؟
چرا بیگانه از خویشم؟
خداوندا رهایی ده
کلام آشنایی ده
خداوندا پناهم ده
دل گمگشته ی من را نشانم ده
من می گم چشمات قشنگه
تو میگی دنیا دو رنگه
من میگم چقدر تو ماهی
تو میگی اول راهی
من میگم بمون همیشه
تو میگی ببین نمی شه
من میگم خیلی غریبم
تو میگی نده فریبم
من میگم هدف وصاله
تو ولی میگی محال
من میگم چشماتو وا کن
تو میگی منو رها کن
من میگم خیلی دیوونم
تو میگی آره میدونم
من میگم دلم شکستست
تو میگی خوب میشه خستست
من میگم بشین کنارم
تو میگی دوستت ندارم
من میگم قلبمو نشکن
تو میگی من میشکنم من؟
من میگم شدم فراموش؟
تو میگی نه،رفتم از هوش
من میگم که رفتم از یاد؟
تو میگی نه،مرده فرهاد
من میگم ازم بریدی؟
تو می پرسی ناامیدی؟
من میگم واسم عزیزی
تو میگی زبون میریزی؟
من میگم دلم رو بردی
تو میگی به من سپردی؟
من میگم تنهایی سخته
تو میگی این دست بخته
من میگم دل تو رفته
تو مبکی هفت روز هفته
من میگم راه تو دور
تو میگی چاره عبوره
من میگم نگذری ساده
تو میگی آدم زیاده
من میگم دل به تو بستن؟
تو میگی اینقده هستن
من میگم تنهام میذاری؟
تو میگی طاقت نداری؟
من میگم خدا به همرات
تو میگی چه تلخ حرفات
من میگم که غرق دردم
تو میگی میخوام برگردم
من میگم چیزی می خواستی ؟
تو میگی تشنمه راستی
من میگم از غم آبه
تو میگی دلم کبابه
من میگم برو کنارش
تو میگی رفت پیش یارش
من میگم با تو چه کار کرد؟
تو میگی کشت و فرار کرد
من میگم چیزی گذاشته
تو میگی دو خط نوشته
من میگم بختش سیاهه
تو میگی اون بی گناهه
من میگم رفته که حالا
تو میگی مونده خیالا
من میگم میاد یه روزی
تو میگی داری میسوزی؟
من میگم رنگت چه زرده
تو میپرسی بر میگرده؟
من میگم بیا الهی
تو میگی که خیلی ماهی
من میگم ماهت سفر کرد
تو میگی تورو خبر کرد؟
من میگم هرکی با ماهش
تو میگی بار گناهش؟
من میگم تو بی وفایی
تو میگی بریم یه جایی
من میگم دلم اسیره
تو میگی نه خیلی دیره
من میگم خدا بزرگه
تو میگی زندگی گرگه
من میگم عاشق برندست
تو میگی معشوق برندست
من میگم به روزا شک کن
تو میگی بهم کمک کن
من میگم خدانگهدار
تو میگی تا چی بخواد یار
من میگم که تا قیامت
برو زیبا به سلامت
یکی مرا می خواند واژه ی آهنگش برایم آشنا نیست بیا....بیا....
اندکی مهلت بده مرا،
بگذار تمامی پرندگان گرسنه را دانه بخشم و به تمامی کلاغهای قصر فردوس تکه پنیری بدهم!
اندکی مهلت بده مرا،
بگذار زخمی تشنه لبی را کوزه آبی بخشم و دردمند جان نثاری را مرحمی...
یکی مرا می خواند واژه ی آهنگش برانم آشنانیست بیا......بیا...
اندکی صبر کن،
تا به روباه پیر تکه صابونی دهم و
به آن کودک یتیم بی سامان تکه قرص نانی بخشم.
بگذار تا سوزن به دامن پاره شده دختری زنم که از سرما شب تا به صبح در کنار یتیم خانه ای به سر برده است و کاسه گرم شیر به دهان پیرمردی دهم که نه خانه ای دارد نه کاشانه ای
حتی خانه سالمندانی ندارد که پذیرای تن رنجورش باشد
یکی مرا می خواند واژه آهنگش برایم آشنا نیست بیا..بیا.....
اندکی مهلت بده مرا،
تا سنگ صبور دردهای آن زن زجر کشیده ای باشم که از فرط خستگی بر سر دار قالی خوابش برده است و به امید فردایی است که در تار و پود قالی پنهان شده
یکی مرا می خواند واژه ی آهنگش برایم آشنا نیست بیا...بیا..
این آهنگ زیبا و غریب آهنگ مرگ است..
مرگی که مرا به سوی خود می خواند......
اندکی مهلت بده،
کوله بارم خالیست و راه بسیار طولانی........
من دیگه غزل نمی گم واسه تو
اشکامو هدر نمی دم واسه تو
تو دقیقه های سخت انتظار
چه می دونی چی کشیدم واسه تو
من می خوام دیگه فراموشت کنم
تو بمون با اون غرور لعنتی
قبل رفتنم ولی بذار بگم
خیلی سنگی خیلی بی معرفتی
بعد از این کاری به من نداشته باش
این روزا ،روزای تردید منه
نمی خوام مثل همیشه رد بشم
وقت امتحان دل بریدنه
من می خوام تموم خاطراتتو
دستای خاطره پر پر بکنه
بذار این جدایی همیشگی
دیگه این قصه رو آخر بکنه
ساعتم کوک می کنم با وقت بیداری تو
سلام کهنه منو نگاه تکراری تو
با این که عاشقم هنوز تاب نگاتو ندارم
می خوام بگم دوستت دارم اما نفس کم میارم
دست خودم نیست می دونی لجبازی عادتم شده
نگاه جادویی تو بت عبادتم شده
راه به من نشون بده خدای بوسه و شراب
دستای سردم بگیر تو این دقیقه های ناب
بغض من از جنس تو
با یه اشاره می شکنه
بگو که دوستم داری و
بگو دلت پیش منه
دست خودم نیست می دونی......
چه می داند کسی؟شاید که اوهم
دلش زیر نگاهم می تپیدست
چه می داند کسی؟شاید شبی هم
به یادم آهی از دل برکشیدست
چه می داند کسی؟شاید در آن روز
که وحشی بود و با من ناز می کرد
دلش با صد هزاران مهربانی
به رویم در نهان در باز می کرد
چه می داند کسی؟شاید در آن شب
که چشمانش به تاریکی درخشید
نگاهش انتظار دیگری داشت
که یک دم در نگاهم ماند و لغزید
چه می داند کسی؟شاید در آن روز
که دزدانه به چشمم چشم می دوخت
بر زبانش حرف دیگری داشت
نگاهش از نگاهم می سوخت
نمی دانم،ولی یک نکته دانم
که گر در انتظار من بمیرد
دل او یک غروری زنده دارد
که هرگز مهر او از لب نگیرد
دیروز که فریاد زدم دوستت دارم
با همان لبخند همیشگی گفتی:
نمیشنوم میشه بلندتر بگی؟؟؟
امروز که آرام و آهسته گفتم دوستت ندارم
با بغضی که فقط منتظر بود تا نگاهم را از نگاهت بردارم تا بشکند
گفتی:آرومتر...چرا داد می زنی؟؟؟...........
هر چی دلت می خواد بگو،دارم نگاهت می کنم
دختر توی آیینه دارم تماشات می کنم
رنگ چشات رنگ شبه،بازم که عین من شدی
دختر توی آیینه،دلت گرفته مثل من؟
موهات پریشونه هنوز،ریخته رو شونه های من
تو هم که مثل من غمت می ریزه با اشک چشات
باز داری گریه می کنی؟ ،بازم که غمگینه نگات
هر چی دلت می خواد بگو،خبر دارم تنها شدی
خبر دارم چند روزیه انگار ازش جدا شدی
بگو بذار سبک بشی من مثل تو، تو مثل من
بگو که بغض بشکنی ،بگو یه کم تو حرف بزن
خوب می دونم که هر غروب نامه هاشو باز می کنی
دوباره حرفای اونو تو نامه پیدا می کنی
آره می دونم چی می گفت،همش می گفت:دوستت دارم
کی گفت اگه جدا بشین،سر به بیابون میذارم
بهت می گفت:یادت نره،عشق واسه ما مقدسه
اگه نگی دوسم داری دنیا برام یه قفسه
بهت می گفت:دوستت داره مثل یه پروانه و گل
شبیه دریا و صدف شبیه شبنم روی گل
بهت می گفت دستای تو فقط برای من باشه
فقط تو دنیا قلب تو ،وصله به قلب من باشه
بهت می گفت:دیگه نترس همیشه یارت می مونم
تا آخر دنیا بازم اسیر چشمات می مونم
دختر توی آیینه،تو قلب اون چی میگذره؟؟؟؟
بهم بگو اونم هنوز مثل قدیم دوستم داره؟؟؟!!
من که دیگه خسته شدم،فکر می کنی که اون بیاد؟
فکر می کنی توی دلش،می گه هنوز منو می خواد؟؟؟
دل من روی زمینه
دل تو تو آسمونه
آنقدر دوست دارم که فقط خدا می دونه
بیا یک عهدی ببندیم ببینیم کدوم یک از ما
تا ته جاده ی دنیا بر سر عهدش می مونه
بعضی قلبا بی ستارن یه ستاره هم ندارن
شایدم ستاره هاشون مثل ما تو کهکشونه
یادمه پرسیم از تو:که می شه با هم بمونیم؟
گفتی این که دست ما نیست بذارش پای زمونه
چه بباری،چه بتابی،چه بخندی،چه بخوابی
عزیزم فرقی نداره واسه اون که شد دیوونه....
نکنه بری یه روزی با یه قایق از کنارم
واسه ی دلم نذاری نه اشاره نه نشونه
می دونم به جای این عشق خستگی کار می ده دستت
مرغ عشقمون آخر می کنی بی آشیونه
من نمی دونم چی میشه نمی شه بگذرم از تو
شاید اون موقع ببارم تا شاید بیای به خونه
خلاصه فقط می خواستم قصمون رو گفته باشم
می دونم که آخر عشق با خدای مهربونه
دل من فکراشو کرده که صبور و بی وفا شه
کاش دل تو هم صبور شه این روزا اگر بتونه
دیگه حرفی نیست عزیزم به جز اشکی که می ریزم
کاش بپرسی راز عشق از گلای ناز پونه
آرزوی من این است
که دو روز طولانی
در کنار تو باشم فارغ از پشیمانی
آرزوی من این است یا شوی فراموشم
یا که مثل غم هر شب گیرمت در آغوشم
آرزوی من این است
که تو مثل یک سایه
سرپناه من باشی
لحظه ی تر گریه
آرزوی من این است
نرم و عاشق و ساده
همسفر شوی با من در سکوت یک جاده
آرزوی من این است
هستی تو من باشم
لحظه های هشیاری مستی تو من باشم
آرزوی من این است
تو غزال من باشی
تک ستاره ی روشن در خیال من باشی
آرزوی من این است در شبی پر از رویا
پیش ماه و تو باشم لحظه ای لب دریا
آرزوی من این است
از سفر نگویی تو
تو هم آرزویی کن
اوج آرزویی تو
آرزوی من این است
مثل لیلی و مجنون
پیروی کنیم از عشق
این جنون بی قانون
آرزوی من این است
زیر سقف این دنیا
من برای تو باشم
تو برای من تنها
ساز دهنیم را بی حضور تو به دهانم می گذارم
و سرخوش از عشقت نوای خاموش قلبم را می نوازم
تا شاید نسیم صدایم را به تو برساند
.........و باز تو را به یاد قلب سوخته ام بیندازد
...........گرچه خیلی دیر است اما هنور هم چشم به راه جاده هستم که از آن به آسمانها پیوستی و هیچ کبوتری خبر از برگشتنت نیاورد
............و باز هم در کنار جاده بی حضور تو می نوازم.......
گشته در رویش نگاهم محو
مانده در چشمم نگاهش مات
باز هم او را توانم دید؟
آه،کی دیگر؟کجا؟هیهات!
دیگر او را کی توانم دید؟
یا کجا؟هرگز!
حسرتم بسیار و می گویم ببازم کاش
شرطهایی را که بستم باز با هرگز
یک،دو،سه........
اگر تا هفت بشمارم ،عاشقت می شوم
و از اینکه آسمان در حجم کوچک قلبم آرام گرفته است به خود می بالم
اگر تا هفت بشمارم..........
هر روز نیت می کنم تا قدم هفتم را بر دارم،برای عاشق شدن به تویی که از نخستین روز بودنم عاشقم بودی.
من چقدر غافلم که تا پله ی هفتم هفت هزار سال فاصله دارم
برای دیدار با تویی که از رگ گردن هم به من نزدیکتری.
چشمه افکارم خشک شده است انگار،در این باران قرین با رحمت
و تو خوب می دانی که درد من چیست
این روزها همه بلبل زبان شده اند
می نشینند و از دردی سخن به میان می آورند که هیچ گاه آن را نچشیده اند
و من به لالی خود می بالم این روزها
تمام تراوشات این ذهن آشفته ام را وقف روزه ی سکوت خویش کرده ام،
تا شاید ترنم این باران بی کران،
به لطافت این روح خسته ام جان تازه ای بخشد.
دوباره دفتر خاطره هایم را ورق میزنم
وباری دیگر،رایحه ی دلنواز عشق،جان تازه ای به من می بخشد
انگار همین دیروز بود که قطره ای اشک را برایت به یادگار گذاشتم
و اینک دوباره به سراغت آمده ام.
ای راوی روزهای عاشقی
از عشق،از تنها بهانه ام برای زیستن حرفی بزن
از شعرهای ناب تمثیلی بساز و به من ارزانی دار
راستی،آیا تو بی ماه به مهمانی خواهی رفت؟
تویی که از بغضهای شبانه ام آگاهی
تویی که تنها شاهد اشکهای پنهانیم بوده ای
از عشق چه می خواهی؟
اینبار من مهمانم و تو میزبان دل شکسته ام
و من تمام وجودم را به تو می سپارم
تا یلدای خاطره هایم را در اوج تاریکی و تنهایی به صبح رسانی
می خواهم امشب به آسمان ابری،چشم بدوزم و در انتظار ماه بنشینم
می خواهم به ماه خویش بیندیشم و تا سپیده دم نجوا کنم......
بی هیچ بهانه ای تو را به خاظر می آورم
شاید دوست داشتن همین باشد.......
غریبی آغاز،سکوتی آواز
به پای خسته زدی چنگی باز
من و شیدایی،دل صحرایی
شب و بیداری،غم تنهایی
من و دستانی،تو و بر بامی
دل از دستم رفت،زدی اش دامی
من و زنجیرت،تو و شمشیرت
زدی بر ایمان،بشد دل شیرت
نیابم کویت،ندانم سویت
به چشمان دل،چو بینم رویت؟
زنم چنگی باز،به گیسویت ناز
در این با تابی کنم سوزی ساز
پلکهایت را که می بندی
دیدن!
هنوز در جریان است......
باید مچ نوری را باز کنی
که در درونت جاریست
زودتر!
یکی عاشق بود .........یکی عاشق نبود
هیچکس غیر از خدا عاشق معشوقش نبود.......
یه روزی عاشق بودم،یعنی با تمام وجود می خواستمش اما
نمی دونم چرا؟خدا وسط عاشقی من بلند گفت:کات
اما دیگه نگفت:صدا،نور،حرکت
نمی دونم چرا؟شاید من عاشقی رو خوب بازی نکردم
اما به حقانیتش قسم هم باهاش خندیدم،هم گریه کردم هم براش درد کشیدم.اما نمی دونم؟
اون اصلا نقششو خوب بلد نبود بازی کنه زیر صداش تملق بود.
من عاشق بودم اما اون معشوق نبود!!
اینه که اسم نوشتمو گذاشتم یکی بود...یکی نبود.....غیر از خدای مهربون هیچ کس دیگه عاشق نبود.
میدونید فیلم منم یه روز به اکران در میاد
می دونید کی؟....................قیامت
یه روز با صدای بلند می گن:فیلم یکی بود....یکی نبود.....
تا چند دقیقه ی دیگه روی پرده ی آسمون به نمایش در میاد
کارگردان:خدا
بازیگران:خودم و اون خدا
و با هنرمندی :شیطان
تمام......
من از حقیقتی پایان،ازتصویری بی نشان،از عشق یک آخو می ترسم
من از روزگار سنگدل از باید ها و نباید ها می ترسم
می ترسم از آغاز هر سرنوشت و از طلوع هر زیبایی
من از روح سرگردان زندگی،از گریزان بودن یاران می ترسم
.....از صدای پای رهگذران می ترسم
از آنچه هستیم و هست می ترسم!
از جاده بی انتها که عاقبت مرا آواره ی خود خواهد ساخت می ترسم
از لحظه ها و ساعتهایی که مرا نیز همانند خودشان بی عاطفه کرد......می ترسم از خود فراموشی دلهای پاک
.....!می ترسم
کاشکی میون ما نبود این همه درد مشترک
بیا که یک بار ببینی دلم شده ترک ترک
بلنده و بی انتها تمام شبهای دلم
دوباره فرصتی بده تا من ترانه ای بگم
ترانه ای که شرح این شبهای تاریک منه
توی تموم واژه ها حس قشنگ بودنه
صدای بارون رو شیشه قصه میگه تو گوش من
قصه ی شهر پریا می بره عقل و هوش من
یلدای من پر می شه از قصه ی یک پری که بار
ترانه هاشو می خونه توی دلش بدون ساز:
"با رفتنت تو می بری این دل شکستمو
تموم احساسمو با این وجود خستمو
پاک کی شم از خاطرهات اما اگر نباشی
نمی رونی که دنیامو داری از هم می پاشی"
بمون نذار بسوزم تو این یلدای پر تب
توی چشم پریا بارون می باره امشب............
برو بسه تمومش کن همش حرفای تکراری
غمو توی دلت کشتن با یک لبخند اجباری
دودو تا می کنی سود و زیان عشق و با عقلت؟
برو رد شو که می بازی تو این عشقای آماری
تو رویای شبات غرقی ولی از ترس تاریکی
فقط در گیر این دردی :بی خوابی و بیداری
دلت بد جور غمگینه سرت سنگینه از غمها!
چرا هر لحظه و هر جا همش در حال انکاری
پر از آهه صدات وقتی دوباره زیر لب می گی:
"عجب حال خوشی داری که از بارون سرشاری!"
دو تا چشمای غمگینت کویر خشک و بی آبه
قدم بردار محکمتر،راهت سخته انگاری!ر
رها کن دل رو از غصه،ازین دنیای پر دردت
یه روزی ازهمین روزا گل شادی رو می کاری
یه روزی از همین روزا تمومه آه و زاری ها
قلبت صیقلی می شه همون روزی که می باری...
دل داده ام بر باد بر هر چه بادا باد
مجنون تر از لیلی شیرین تر از فرهاد
ای عشق از آتش اصل و نسب داری
از تیره ی دودی از دودمان باد
آب از تو طوفان شد خاک از تو خاکستر
از بوی تو آتش در جان باد افتاد
هر قصر بی شیرین چون بی ستون ویران
هر کوه بی فرهاد کاهی به دست باد
هفتاد پشت ما از نسل غم بودند
ارث پدر ما را اندوه مادرزاد
از خاک ما در باد بوی تو می آید
تنها تو می مانی ما می رویم از یاد
الهی!
آمدم چون تو گفتی بیا!گفتی اگر هزار بار رفتی باز هم برگرد
اینجا من
به آرامش می رسم که هیچ جای این دنیای پر زرق و برق آن را نمی یابم.
خدای من
آغوش مهربان تو بالاترین مامن من بی پناه و تنهاست
مرا بپذیر اگر چه بار گناه بر دوشم سنگینی می کند
امشب برای این دل شکسته ام نگاه توچه قدر آرامش به ارمغان می آورد.من برای بی قراری دلم چه ها کشیده ام کاش برای با تو بودن بیشتر وقت می گذاشتم.کاش دستانم به جای نوازش غیر تو به درگاه تو بلند می شد. کاش سجاده ی سبزم مرا به تو پیوند می زد.
خدای من امروز از پس کوچه های تنگ وتاریک تنهایی خویش
به تو پناه آورده ام تا مرا در دستان مهربانت به آرامش ابدی برسانی........
خدایا خسته ام از زندگی بی تو.........
نظر نمی کنی چرا؟به من که جز وفا به تو دگر گنه نکرده ام
به من که جز به روی تو به کس نظر نکرده ام
نظر نمی کنی چرا؟به من که سرو قامتم خمیده شد برای تو
به من که شسته ام ز اشک به عالمی گناه تو
نظر نمی کنی چرا؟به من که خون خورده به جای آب زندگی
به من که جان نهاده ام به کف برای زندگی
نظر نمی کنی چرا؟من که خون به جای اشک فشانم از برای تو
به من که با اشاره ات سر افکنم برای تو
نظر نمی کنی چرا؟به من که وصل تو بود همیشه آرزوی من
به من که بهر وصل تو بریخت آبروی من!
یاران به خدا که بی وفایی نکنید
با عاشق دل خسته جدایی نکنید
یا آنکه وفا کنید تا آخر عمر
یا آنکه از اول آشنایی نکنید.
به یار گفتم:چه قدر دوستم داری؟
گفت:به اندازه ی ستارگان آسمان
و از خوشحالی به آسمان نگاه کردم و جز تکه ای ابر سیاه چیزی در آسمان ندیدم نگاهی به یار کردم و گفتم:
افسوس زندگی به من آموخت چگونه اشک بریزم
ولی اشکهایم به من نیاموخت چگونه زندگی کنم.
وقتی از هنجره ی کوچه صدایم کردی
کفشی از در به دری نیز به پایم کردی
من سر گرم خودم بودم که با صله ی عشق
آمدی بی سبب از خویش جدایم کردی
سخن از همدلی و هم سفری بود که باز
در پس وسوسه ای گنگ رهایم کردی
به جز از خویش بریدن به جز از دلتنگی
بگو ای عشق بگو تو چه برایم کردی؟
می روی مساله ای نیست ولی حیف نبود
پشت این کوچه ی بن بست رهایم کردی؟!
تا تو رفتی همه گفتند:از دل برود همانکه از دیده رود
و در آن لحظه:به ناباوری و غصه ی من خندیدند
و کنون آه تو ای رفته سفر
که دگر باز نخواهی برگشت
کاش می آمدی و می دیدی
که در این کلبه ی خاموش هنوز یادگار تو بجاست
کاش یک لحظه سرود شب اندوه مرا می خواندی
که چها بر من آزرده گذشت
کاش می دانستی که در این عرصه ی دنیای بزرگ
چه غم آلوده جداییهاست
و بدانی تو :که از دل نرود همانکه از دیده رود
دل من دیگر آن درد آشنا نیست نگاهم دیگر آن برق بلا نیست زمانی باز می گردی به سویم که دیگر در دلم مهر و وفا نیست جدایی نیست این دل را ز غم ها که بوی گل ز برگ گل جدا نیست خوشا شبهای هجران و غم دل که در بزم محبت جز ریا نیست شدم خاک ره می خانه چندی ندانستم که در مستان صفا نیست اگر آهم نگیرد دامنت را زبانم لال می گویم خدا نیست صفای خلوت دل را بنازم که آنجا یک سر موهم خطا نیست بگوش من مخوان افسانه ی عشق که این بیگانه از دل آن هما نیست
عشق من خاطره عشق من از یاد مبر
یادم ای لاله ی شعر و سخن از یاد مبر
یاد باد آنکه مرا یار عزیزت خواندی
یاد این یار عزیز کهن از یاد مبر
عالم و هر چه درو هست ببر از یادت
لیک دل دادن و عاشق شدن از یاد مبر.
دروغ می گفت:
دیگری را دوست داشت
بارها به او گفتم:دوستم داری؟
گفت:آری!
عاقبت از پای شکیب افتادم و فریاد زدم:
راستش را بگو؟!
هر چه که هست تو را خواهم بخشید.....
و از گناهت
هر چه سنگین خواهم گذشت.
با آرزوی تمام پیش آمد و با امید فراوان گفت:
مرا ببخش دل به دیگری بستم....
حال که تو مدتها به من دروغ گفتی
این بار هم به تو دروغ می گویم:
تو را هرگز نخواهم بخشید.............
خسته تر از صدای من گریه ی بی صدای تو
حیف که مانده پیش من خاطره ات به جای تو
رفتی و آشنای تو بی تو غریب ماند و بس
قلب شکسته اش ولی پاک و نجیب ماند و بس
طعنه به ماجرا بزن اسم مرا صدا بزن
قلب مرا ستاره کن دل به ستاره ها بزن
تکیه به شانه ام بده دل به ترانه ام بده
راوی آوارگی ام راه به خانه ام بده
یکسره فتح می شوم با تو اگر خطر کنم
سایه عشق می شوم با تو اگر سفر کنم
وقت غروب آرزو بهت مرا نظاره کن
با تو طلوع می کنم ولوله ای دوباره کن
شب شکن صد آینه باشب من چه می کنی؟
این همه نور داری و صحبت سایه می کنی؟
به تو چه فرقی می کند زنده و مرده بودنم؟
کاش خجل نباشم از زخم نخورده بودنم.
رحلت رسول اکرم (ص)را به همه تسلیت می گم. التماس دعا
یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد
طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم
یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد
طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم
یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی نیست
به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم
یادمان باشد که در این بهر دو رنگی و ریا
دگر حتی طلب آب ز دریا نکنیم
یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست
دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم
یادمان باشد اگر شمع و پروانه به یک جا دیدیم
طلب سوختن بال و پر کس نکنیم
یادمان باشد از امروز جفایی نکنیم
گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم
خود بتازیم به هر درد که از دوست رسد
بهر بهبود ولی فکر دوایی نکنیم
جای پرداخت به خود بر دگران اندیشیم
شکوه از غیر خطا هست خطایی نکنیم
یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم
وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم
پر پروانه شکستن هنر انسان نیست
گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم
و به هنگام نیایش سر سجاده عشق
جز برای دل محبوب دعایی نکنیم
مهربانی صفت بارز عشاق خداست
یادمان باشد از این کار ابایی نکنیم
اگر دروغ رنگ داشت،هر روز شاید دهها رنگین کمان از دهان ما نطفه می بست و بی رنگی کمیاب ترین چیزها بود.
اگر عشق ارتفاع داشت من زمین را زیر پای خود داشتم و تو هیچ گاه عزم صعود نمی کردی.آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا بر قله ها به تمسخر می گرفتی.
اگر گناه وزن داشت هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد.
اکر دیوار نبود نزدیکتر بودیم،همه وسعت دنیا یک خانه می شد و تمام محتوای سفره سهم همه بود و هیچ کس در پشت هیچ ناکجایی پنهان نمی شد.
اگر خواب حقیقت داشت همیشه با تو در آن ساحل سبز ناباوری بودم.
اگر همه سکه داشتند دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند و یک نفر کنار خیابان خواب گندم نمی دید تا دیگری از سر جوانمردی بی ارزشترین سکه اش را نثار او کند.
اگر مرگ نبود زندگی بی ارزشترین کالا بود،زیبایی نبود خوبی هم شاید.
اگر عشق نبود به کدامین بهانه می خندیدیم و می گریستیم؟
کدام لحظه ناب را اندیشه می کردیم؟
چگونه عبور لحظه های تلخ را تاب می آوردیم؟
آری بی گمان پیش تر از اینها مرده بودیم
اگر کینه نبود....قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق می گذاشتند،و من با دستانی که رخم خورده توست گیسوان بلند تو را نوازش می کردم..... و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم به یادگار نگه می داشتی.......
و ما پیمانه هایمان را شبهای مهتابی به سلامتی دشمنانمان پر می کردیم.
"دکتر شریعتی"
همیشه کنار دریا می نشستم و خدا خدا می گفتم،
شاید دریا آرامشی دهد.....که یک قطره تنهایی زندگیم به من نداد!
همیشه رنگ گل را نشانه می گرفتم و آن را آشکار می کردم
تا شاید زندگیم ذره ای شاد شود اما نشد!
به جنگل رفتم آنقدر به سبزی برگها خیره شدم،تا بلکه طراوتشان وجود پژمرده ام را در بر گیرد...اما نشد!
باور نمی کردم روزی غمها تمام شود......
حال خدا را شاکرم که موهبتی از جنس دریا،شادی به رنگ گل،
. طراوتی از دیار برگها به سویم فرستاد....
موهبتی از جنس نور و روشنایی......
موهبت با او بودن......
خدایا دوستت دارم
خیلی وقت بود قطره دلش دریا می خواست
هر روز به خدا می گفت:
از قطره تا دریا راهیست طولانی.
راهی از رنج و عشق و صبوری.
هر قطره را لیاقت دریا نیست
قطره عبور کرد و گذشت
قطره ایستاد و منجمد شد
قطره روان شد و راه افتاد و به آسمان رفت
هر بار چیزی تازه از رنج و عشق و صبوری آموخت
تا روزی که خدا گفت:
امروز روز توست روز دریا شدن
و خدا قطره را به دریا رساند
و قطره طعم دریا شدن را چشید
روز دیگر قطره به خدا گفت:
از دریا بزرگتر هم هست؟
خدا گفت:آری هست
قطره گفت:پس من آن را می خواهم
خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت
و گفت:
این بی نهایت است
آدم عاشق بود
دنبال کلمه ای می گشت که عشقش را تو آن بریزد
اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت
قطره از قلب عاشق عبور کرد
آدم تمام عشقش را توی قطره ریخت
و قطره از چشم عاشق چکید
خدا گفت:حالا تو بی نهایتی
چون عکس من در چشم عاشق است
گفتمش:دل می خری؟
پرسید:چند؟
گفتمش:دل مال تو تنها بخند
خنده کرد و دل ز دستانم ربود
تا به خود باز آمدم او رفته بود
دل ز دستش روی خاک افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود
گفت:می خوام یه یادگاری رو قلبت بنویسم تا همیشه برات بمونه گفتم :کجا؟ گفت:رو قلبت..... گفتم:می تونی؟ گفت:آره زیاد سخت نیست.... گفتم:بنویس تا برای همیشه بمونه........ یه خنجر برداشت...... گفتم:این چیه؟ گفت:هیسسسسسسسس ساکت شدم......... گفتم:بنویس دیگه چرا معطلی؟ خنجر رو برداشت و با قسمت تیز اون نوشت: دوستت دارم دیوونه! اون رفته.......خیلی وقته....کجا؟نمی دونم اما هنوز زخم عشقش یادگاری رو قلبم مونده... خدایا........
یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه ی لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای
نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی
خسته ام زین عشق دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازیچه دگر نیستم
این تو و لیلای تو... من نیستم
گفت:ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم
سالها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم
کردمت آواره ی صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم:بلی
مطمءن بودم به من سر می زنی
در حریم خانه ام در می زنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بی قرارت کرده بود
با تشکر از سبحان
دوستت دارم هایم آخر زیر دیوار انتظار له می شوند........می دانم!
چه دعایی بهتر از این
خنده ات ار ته دل
گریه ات از سر شوق
نبود هیچ غروبت غمناک
دیشب ندیدی که چه محشر کردم
با اشک تمام کوچه را تر کردم
دیشب که سکوت دق مرگم می کرد
وابستگیم را به تو عادت کردم
دلمان خوش است که می نویسیم و دیگران می خوانند
و عده ای می گویند:آه چه زیبا!و بعضی اشک می ریزند و بعضی می خندند.دلمان خوش است به لذتهای کوتاه به دروغهایی که از زاست بودن قشنگترن.با شاخه گلی دل می بندیم و با جمله ای دل می کنیم.
دلشان خوش می شود به لذتی و وقتی چیزی مطابق میلشان نبود چقدر راحت لگد می زنند به همه چیز چقدر ساده می شکنند همه چیز را...........
بچه بودم نه دیگه منتظر زنگ بودم نه دیگه واسه تو دلتنگ بودم
بچه بودم تو نبودی شبا زود خوابم می برد
دل کوچیکم فقط غصه بازی می خورد
بچه بودم چقدر صاف و روون می خندیدم
خوبیش این بود که ازت"نمی خوامت"نمی شنیدم
بچه بودم همه چی درست می شد سخت نبود
هیچکی اندازه ی من اون روزا خوشبخت نبود
بچه بودم کسی بی خود منو اذیت نمی کرد
مثل تو میون بازیا خیانت نمی کرد
بچه بودم کسی مثل تو باهام بد نمی شد
بی توجه از کنار رویاهام رد نمی شد
بچه بودم نبود اون کس که بهم راست نمی گفت
مثل تو هیچکی بهم هر چی دلش خواست نمی گفت
بچه بودم عالمی بود آخه عاشق نبودم
از دست چشمای تو در حسرت دق نبودم
بچه بودم عکس تو باعث دردسر نشد
جز تو هیچ کس باعث رفتن به سفر نشد
بچه بودم عشق تو در به درم نکرده بود
اون روزا فکر و خیالت خبرم نکرده بود
بچه بودم اگه مثل حالا مجنون می شدم
از بزرگ شدن واسه ابد پشیمون می شدم.
هر شب وقتی تنها می شم
حس می کنم پیش منی
دوباره گریم می گیره
انگار تو آغوش منی
روم نمیشه نگات کنم
وقتی که اشک تو چشمام
با اینکه نیستی پیش من انگار دستات تو دستامه
بارون می باره و تو رو درباره پیشم میبینم
اشک تو چشام حلقه می شه
دوباره تنها می شینم
بازم بیا کنار من
شبای جمعه که میاد
بیا سر مزار من
دوباره باز یاد چشات زمزمه ی نبودنم
ببین که عاقبت چی شد قصه ی با تو بودنم
خاک سر مزار من
نشونی از نبودنت
دستای نامردم شهر
چرا ازم ربودنت؟
به زیر خاکم و هنوز نرفتی از خیال من
غصه نخور سیاه پوش گریه نکن برای من
دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم
دوباره لحظه ها سپرد منو به باد رفتنم
رو سنگ قبرم بنویس تنها ترین تنها منم
در خواب ناز بودم شبی
دیدم کسی در می زند
در را گشودم روی او
دیدم غم است در می زند
ای دوستان بی وفا
از غم بیاموزید وفا
غم با همه بیگانگی
هر شب به من سر می زند
آنجا که چشمان مشتاقی برای انسانی اشک می ریزد زندگی به رنج کشیدنش می ارزد
*********************************************
برای خوشبخت بودن به هیچ چیز نیاز نیست جز به نفهمیدن!پس تا می توانی خر باش تا خوش باشی
***********************************************
وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغها می کند پرهایش سفید می ماند اما قلبش سیاه می شود
*********************************************
وقتی خواستم زندگی کنم راهم را بستند وقتی خواستم ستایش کنم گفتند خرافات است وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است وقتی خواستم گریه کنم گفتند دیوانه است دنیا را نگه دارید می خواهم پیاده شوم
************************************************
اگر قادر نیستی خود را بالا ببری همانند سیب باش تا با افتادنت اندیشه ای را بالا ببری
************************************************
برایت دعا می کنم که ای کاش خدا از تو بگیرد هر آنچه که خدا را از تو می گیرد
**************************************************
از دیده به جاش اشک خون می آید
دل خون شده از دیده برون می آید
دل خون شد از این غصه که از قصه عشق
می دید که آهنگ جنون می آید
*************************************************
دلی که از بی کسی غمگین است هر کسی را تحمل می کند
**********************************************
اگر پیاده هم شده سفر کن در ماندن می پوسی
